آنان با اين وضع مسافرند و لازم است روزه شان را افطار و نمازشان را شكسته بخوانند مگر اينكه زندگى بيشتر آنها در سفر باشد به طورى كه در زندگى آنها مسافرت عادتشان شمرده شود و بيشتر مسافرت نمايند كه در آنوقت تمام نمودن نماز و روزه گرفتن واجب مى شود مگر اينكه يكى از آنها ده روزى در يك جا بماند كه در اين صورت در سفر اوّل قصر مى خواند و روزه را مى خورد سپس در سفر دوم و بعد از آن برمى گردد بر اينكه نماز را تمام بخواند و روزه را بگيرد.
اگر بر او اعتكاف نمودن در همان مسجد خراب شده ممكن باشد واجب است آنجا اعتكاف نمايد، ولى اگر ممكن نباشد پس اگر غرض اوّلى از نذر آباد نمودن همان مسجد است نذر باطل مى شود، و اگر مقصود بجا آوردن اعتكاف است، و مقيّد نمودن به مسجد مذكور براى غرض ديگرى است، آنوقت احتياط وجوبى اينست كه در مسجد ديگر اعتكاف نمايد.
